Δικτυοκεντρικός πόλεμος και Αιγαίο | Η επόμενη μέρα της Πολεμικής Αεροπορίας

Πόσο έτοιμη είναι πραγματικά η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία;

Η έννοια της αεροπορικής ισχύος στον 21ο αιώνα δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Δεν αρκεί πλέον να έχεις το καλύτερο μαχητικό ή τον πιο ικανό χειριστή στο cockpit. Αυτό που κάνει την διαφορά είναι το πόσο καλά όλα αυτά «δένουν» μεταξύ τους, πόσο γρήγορα μοιράζεται η πληροφορία, πόσο άμεσα λαμβάνονται οι αποφάσεις και πόσο αποτελεσματικά λειτουργεί το σύνολο σαν ένα ενιαίο σύστημα.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Πολεμική Αεροπορία καλείται να επιχειρήσει σε ένα από τα πιο απαιτητικά πεδία στον κόσμο και αυτό είναι  το Αιγαίο . Οι αποστάσεις είναι μικρές, οι χρόνοι αντίδρασης ελάχιστοι και τα περιθώρια λάθους σχεδόν μηδενικά. Δεν υπάρχει «χώρος» για δεύτερες σκέψεις.

Αναβαθμίσεις που αλλάζουν τα δεδομένα

Τα τελευταία χρόνια, το βάρος έχει πέσει στην ποιότητα — και όχι τυχαία.

Τα F-16 Block 52 με την  απόφαση να αναβαθμιστούν σε έκδοση Viper αποτελούν τη βάση της δύναμης. Με το ραντάρ AESA και τα νέα ηλεκτρονικά τους, δεν είναι απλώς μαχητικά, λειτουργούν σαν κόμβοι πληροφορίας. Βλέπουν περισσότερα, πιο καθαρά και πιο γρήγορα. Ένα βήμα παραπάνω είναι το  (αριθμητικό πλεονέκτημα ), η επόμενη κίνηση της Πολεμικής Αεροπορίας να αναβάθμιση τα F-16 Block 50 σε VIPER πράγμα που ενισχύει ακόμη περισσότερο τις δυνατότητες της .

Από την άλλη, τα Dassault Rafale φέρνουν κάτι διαφορετικό. Δεν είναι μόνο οι επιδόσεις τους, αλλά ο τρόπος που «επιβιώνουν» και πολεμούν μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Το σύστημα SPECTRA, για παράδειγμα, δίνει ένα επίπεδο αυτοπροστασίας που δύσκολα αγνοείται.

Tα όπλα που έχει στη φαρέτρα του όπως  Meteor, MICA EM / IR, AM39 Exocet, SCALP EG, Βόμβες AASM Hammer και πολλά άλλα δίνει την δυνατότητα να πλήξεις στόχους μακρού βεληνεκούς . Εδώ αλλάζει το παιχνίδι. Μιλάμε για δυνατότητες που ο αντίπαλος είναι δύσκολο να αντεπεξέλθει σε μια τέτοια απειλή. Οι αποστάσεις είναι μεγάλες, ο αντίπαλος δεν έχει την δυνατότητα να  καταλάβει  οτι απειλείτε.

Όλα αυτά, όμως, έχουν ένα όριο, δεν μετράει μόνο τι έχεις αλλά που και πότε μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις και πότε.

Η αθέατη πλευρά της διαθεσιμότητας και υποστήριξης

Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο «σκληρή» πραγματικότητα. Πίσω από κάθε απογείωση υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός, τεχνικοί, ανταλλακτικά, χρόνος συντήρησης, υποδομές. Και όταν έχεις πολλούς διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών, όλα αυτά γίνονται πιο περίπλοκα.

Σε καιρό ειρήνης, το σύστημα λειτουργεί, όμως σε συνθήκες πίεσης δοκιμάζεται. Αυτή την στιγμή η Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποιεί 6 με 7 τύπους μαχητικών αεροσκαφών, η υποστήριξη εν καιρό έντασης ή επεισοδίου, ο πρωτεύοντας στόχος θα είναι το σύστημα υποστήριξης να αντέξει στις ανάγκες όλης της περιόδου.

Η πραγματική ισχύς μιας αεροπορίας δεν φαίνεται στην παρέλαση — φαίνεται στο πόσα αεροσκάφη μπορεί να κρατήσει στον αέρα, μέρα με τη μέρα – ώρα με την ώρα.

Η μάχη της πληροφορίας

Σήμερα, όποιος «βλέπει» πρώτος, έχει τεράστιο πλεονέκτημα.

Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία έχει κάνει σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, επενδύοντας σε data links και διασύνδεση μεταξύ πλατφορμών. Το ζητούμενο δεν είναι ένα μαχητικό να λειτουργεί μόνο του, αλλά να είναι μέρος ενός ευρύτερου δικτύου. Αυτό, όμως, δεν είναι μόνο θέμα τεχνολογίας, είναι και θέμα νοοτροπίας. Το πόσο γρήγορα μοιράζεσαι την πληροφορία, το πόσο εμπιστεύεσαι το σύστημα και το πόσο γρήγορα παίρνεις αποφάσεις.

Να προσθέσουμε ότι τα ελληνικά F-16 “φοράνε” το Link 16 όπου επιτρέπει να ανταλλάσσουν εικόνα τακτικής κατάστασης σε πραγματικό χρόνο με άλλα μαχητικά της Πολεμικής Αεροπορίας , ραντάρ εδάφους και ναυτικές μονάδες, εξασφαλίζοντας δικτυοκεντρικές επιχειρήσεις. Τα Rafale (F3) που διαθέτει η Πολεμική Αεροπορία, έχει και πρόσθετο και δικό του, εξαιρετικά ασφαλές data link, το οποίο του επιτρέπει την ανταλλαγή δεδομένων με άλλα Rafale. Όπως επίσης και το προς ένταξη F-35 με το σύστημα  MADL (Multifunction Advanced Data Link) , ένα εξαιρετικά ασφαλές, κρυπτογραφημένο σύστημα ζεύξης δεδομένων, σχεδιασμένο αποκλειστικά για την επικοινωνία μεταξύ αεροσκαφών F-35, εξασφαλίζοντας υψηλή δικτυοκεντρική ικανότητα χωρίς να εντοπίζονται.

Ο «αόρατος» πόλεμος: Ηλεκτρονικός πόλεμος

Ένα από τα πιο κρίσιμα πεδία σήμερα είναι αυτό που δεν φαίνεται… Παρεμβολές, παραπλάνηση αισθητήρων, επιθέσεις σε ραντάρ. Ολα αυτά μπορούν να «τυφλώσουν» μια δύναμη μέσα σε δευτερόλεπτα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η εικόνα που έχεις μπορεί να μην είναι πραγματική.

Τα Rafale και τα F-16 δίνουν σημαντική προστασία, αλλά η συνολική εικόνα εξαρτάται από το πώς συνεργάζονται όλα τα μέσα μεταξύ τους. Ο ρυθμός των επιχειρήσεων σε είναι καταιγιστικός και σε  μια σύγχρονη σύγκρουση, δεν υπάρχει «παύση».

Τα αεροσκάφη πετούν συνεχώς, το προσωπικό πιέζεται, τα συστήματα φθείρονται και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία, η φθορά δεν είναι μόνο απώλειες σε μάχη. Είναι βλάβες, κόπωση, έλλειψη ανταλλακτικών. Είναι όλα αυτά που δεν φαίνονται, αλλά καθορίζουν την αντοχή.

Νέες απειλές σε ένα διαφορετικό πεδίο

Η εικόνα της μάχης αλλάζει, τα Drones, επιθέσεις κορεσμού, κυβερνοπόλεμος, όλα αυτά δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου τα παραδοσιακά μαχητικά δεν αρκούν από μόνα τους. Χρειάζεται πολυεπίπεδη άμυνα και συνεχής προσαρμογή. Παρά την τεχνολογία, ο ανθρωπινός παράγοντας παραμένει στο κέντρο.

Οι Έλληνες πιλότοι έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα! Πετούν καθημερινά σε πραγματικές συνθήκες στο Αιγαίο και δεν πρόκειται για θεωρητική εκπαίδευση…είναι εμπειρία που αποκτάται υπό πίεση κι αυτό φαίνεται στον τρόπο που αντιδρούν, στον τρόπο που αποφασίζουν.