Ελληνικοί Patriot στην υπηρεσία της τουρκικής ασφάλειας; Το γεωπολιτικό παράδοξο και τα επικίνδυνα ερωτήματα για την Αθήνα

ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ | 5 Νοεμβρίου 2026

Η Ελλάδα διατηρεί από το 2021 μία από τις πολύτιμες αντιαεροπορικές πυροβολαρχίες Patriot στη Σαουδική Αραβία, προστατεύοντας στρατηγικές εγκαταστάσεις του Βασιλείου. Την ίδια στιγμή, το Ριάντ έχει υπογράψει συμφωνία συλλογικής άμυνας με την Τουρκία και το Πακιστάν. Η σημερινή ελληνική αποστολή στη σαουδαραβική πρωτεύουσα φέρνει στο προσκήνιο ένα εξαιρετικά σοβαρό ερώτημα: Θα μπορούσαν ελληνικά αντιαεροπορικά μέσα, έστω και έμμεσα, να βρεθούν να εξυπηρετούν μια στρατιωτική υποχρέωση της Σαουδικής Αραβίας απέναντι στην Άγκυρα; Και κυρίως, έχει φροντίσει η ελληνική κυβέρνηση να αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Η διπλωματία διαθέτει πολλές αποχρώσεις. Η γεωπολιτική όμως έχει έναν κανόνα που δύσκολα αμφισβητείται: κάθε κράτος επιδιώκει να εξασφαλίσει το μεγαλύτερο δυνατό όφελος για τα δικά του εθνικά συμφέροντα.

Η Σαουδική Αραβία φαίνεται να εφαρμόζει αυτή την αρχή με ιδιαίτερη συνέπεια.

Από τη μία πλευρά, διαθέτει στο έδαφός της ελληνική πυροβολαρχία Patriot, με προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας που συμβάλλει στην προστασία κρίσιμων ενεργειακών υποδομών. Από την άλλη, υπογράφει συμφωνία συλλογικής άμυνας με την Τουρκία και το Πακιστάν, δημιουργώντας ένα νέο πλαίσιο στρατιωτικών υποχρεώσεων και συνεργασίας.

Και ενώ το Ριάντ διευρύνει τις στρατηγικές επιλογές του, στην Αθήνα οι επίσημες ανακοινώσεις εξακολουθούν να δίνουν έμφαση στη σημασία της ελληνοσαουδαραβικής συνεργασίας.

Δεν αμφισβητείται ότι αυτή η συνεργασία έχει αξία. Εκείνο που χρειάζεται να εξεταστεί είναι εάν η ελληνική πλευρά έχει προβλέψει επαρκώς τις συνέπειες της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας.

Διότι όταν μια χώρα διαθέτει στρατιωτικές δυνάμεις για την προστασία ενός τρίτου κράτους, δεν μπορεί να αγνοεί τις αμυντικές δεσμεύσεις που το κράτος αυτό αναλαμβάνει απέναντι σε άλλες χώρες.

Ιδιαίτερα όταν μία από αυτές είναι η Τουρκία.

Η σημερινή ελληνική αποστολή και οι 19 πρωτοβουλίες

Σήμερα, Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026, πραγματοποιείται στο Ριάντ η τέταρτη τεχνική σύσκεψη της Ομάδας Εργασίας της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ανώτατου Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας Ελλάδας και Σαουδικής Αραβίας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ελληνικό τεχνικό κλιμάκιο έφτασε στη σαουδαραβική πρωτεύουσα στις 4 Νοεμβρίου, αποτελούμενο από στελέχη των Υπουργείων Εθνικής Άμυνας και Προστασίας του Πολίτη, καθώς και της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας.

Στο επίκεντρο βρίσκονται 19 πρωτοβουλίες συνεργασίας, οι οποίες αφορούν την άμυνα και την ασφάλεια των δύο χωρών.

Η προγραμματισμένη συμμετοχή του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Θανάση Δαβάκη ματαιώθηκε λόγω έκτακτου προσωπικού κωλύματος, χωρίς ωστόσο να αλλάξει το πρόγραμμα των τεχνικών επαφών.

Πίσω όμως από τους διπλωματικούς σχεδιασμούς υπάρχει ένα ζήτημα το οποίο αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα μετά τη συμφωνία του Ριάντ με την Άγκυρα.

Η ελληνική κυβέρνηση συζητά την περαιτέρω ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας με μία χώρα η οποία έχει ήδη συμφωνήσει να αντιμετωπίζει ενδεχόμενη ένοπλη επίθεση εναντίον της Τουρκίας ως επίθεση και εναντίον της ίδιας.

Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη εμπορική συμφωνία εξοπλισμών.

Πρόκειται για δέσμευση συλλογικής άμυνας, με δυνητικές συνέπειες στον στρατιωτικό σχεδιασμό των συμμετεχόντων κρατών.

Τι ακριβώς υπέγραψε η Σαουδική Αραβία με την Τουρκία;

Στις 7 Αυγούστου 2026, στη Μέκκα, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν τη συμφωνία Makkah Joint Defence Agreement.

Η συμφωνία προβλέπει ότι μια εξωτερική ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία συμβαλλόμενα κράτη αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.

Σύμφωνα με το κείμενο που δημοσιοποίησε η εφημερίδα The National στις 21 Οκτωβρίου, το άρθρο 2 προβλέπει την παροχή αμοιβαίας βοήθειας σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης ή στρατιωτικής επιθετικότητας.

Η διατύπωση αυτή παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με τη λογική συλλογικής άμυνας του ΝΑΤΟ, αν και πρόκειται για διαφορετική συμφωνία, με δικό της θεσμικό και νομικό πλαίσιο.

Η εξέλιξη απέκτησε νέα διάσταση στις 4 Νοεμβρίου, όταν το Reuters μετέδωσε ότι η τουρκική Εθνοσυνέλευση επρόκειτο να προχωρήσει στην επικύρωση της συμφωνίας.

Αυτό σημαίνει ότι η Σαουδική Αραβία δεν περιορίζεται πλέον σε μια αμυντική συνεργασία με την Άγκυρα. Έχει επιλέξει να οικοδομήσει μαζί της ένα πλαίσιο αμοιβαίων υποχρεώσεων ασφάλειας.

Και κάπου εδώ ανακύπτει το ουσιαστικό ζήτημα για την Ελλάδα.

Εάν αύριο η Τουρκία επικαλεστεί τη συμφωνία και ζητήσει αμυντική βοήθεια από τη Σαουδική Αραβία, ποια μέσα θα μπορούσε να διαθέσει το Ριάντ; Και υπάρχουν επαρκείς δικλίδες ώστε ελληνικά στρατιωτικά συστήματα, που επιχειρούν στο σαουδαραβικό έδαφος, να μην εμπλακούν με οποιονδήποτε τρόπο;

Το ερώτημα δεν αποτελεί ισχυρισμό ότι κάτι τέτοιο έχει ήδη συμφωνηθεί. Αφορά ένα υποθετικό αλλά συγκεκριμένο σενάριο, το οποίο χρειάζεται να εξεταστεί υπό το πρίσμα των υφιστάμενων στρατιωτικών συμφωνιών.

Ελληνικοί Patriot: Ποιος έχει τον τελευταίο λόγο;

Η ελληνική πυροβολαρχία Patriot βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία από το 2021, στο πλαίσιο της αποστολής της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας, γνωστής ως ΕΛΔΥΣΑ.

Η αποστολή συνδέεται με την προστασία κρίσιμων ενεργειακών εγκαταστάσεων στην περιοχή Γιανμπού, στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την επίσκεψή του στο Ριάντ στις 25 Οκτωβρίου 2026, επιβεβαίωσε ότι η Ελλάδα ανταποκρίνεται θετικά στο αίτημα της Σαουδικής Αραβίας για την παραμονή της ελληνικής πυροβολαρχίας.

Η κυβέρνηση προβάλλει τη συμβολή της αποστολής στη σταθερότητα της περιοχής και στην προστασία των ενεργειακών υποδομών.

Όμως, η παρουσία ενός αντιαεροπορικού συστήματος σε ξένο έδαφος δημιουργεί ένα σύνολο επιχειρησιακών ερωτημάτων, στα οποία η ελληνική κοινή γνώμη δικαιούται απαντήσεις.

Ποιος διατηρεί την τελική αρμοδιότητα έγκρισης της εμπλοκής των ελληνικών Patriot;

Ποιες είναι οι ακριβείς αποστολές που έχουν ανατεθεί στην ελληνική πυροβολαρχία;

Μπορεί η Σαουδική Αραβία να ζητήσει τη μεταβολή της αποστολής ή την ένταξή της σε ευρύτερη επιχείρηση συλλογικής άμυνας;

Και, κυρίως, απαιτείται σε κάθε τέτοια περίπτωση ρητή έγκριση της ελληνικής κυβέρνησης;

Η απάντηση δεν μπορεί να προκύπτει από εικασίες. Χρειάζεται να βασίζεται στο συμφωνημένο καθεστώς της αποστολής, στους κανόνες εμπλοκής και στις αρμοδιότητες επιχειρησιακού ελέγχου.

Η Ελλάδα παραμένει κυρίαρχο κράτος και η υπογραφή της τουρκοσαουδαραβικής συμφωνίας δεν δημιουργεί από μόνη της υποχρεώσεις για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Αυτό, όμως, δεν καταργεί την ανάγκη να αποσαφηνιστούν τα πρακτικά όρια της ελληνικής συμμετοχής στην αεράμυνα του Βασιλείου.

Θα μπορούσαν οι ελληνικοί Patriot να προστατεύσουν την Τουρκία;

Το ερώτημα χρειάζεται προσεκτική επιχειρησιακή προσέγγιση.

Οι Patriot αποτελούν αντιαεροπορικά και αντιβαλλιστικά συστήματα, σχεδιασμένα για την προστασία συγκεκριμένων περιοχών και στόχων, ανάλογα με τη διαμόρφωση της πυροβολαρχίας και την απειλή.

Η ελληνική πυροβολαρχία που βρίσκεται στο Γιανμπού δεν μπορεί, εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης, να θεωρηθεί ότι παρέχει άμεση αντιαεροπορική κάλυψη στην τουρκική επικράτεια.

Επομένως, οποιαδήποτε αναφορά σε ελληνική αντιαεροπορική προστασία της Τουρκίας απαιτεί μια σημαντική διάκριση.

Άλλο πράγμα είναι η άμεση χρησιμοποίηση ελληνικών συστημάτων για την άμυνα του τουρκικού εδάφους και άλλο η πιθανή έμμεση συμμετοχή τους σε ένα ευρύτερο περιβάλλον συμμαχικών επιχειρήσεων.

Στο πρώτο σενάριο, θα απαιτούνταν ουσιαστική μεταβολή της αποστολής, των επιχειρησιακών διευθετήσεων και πιθανότατα της γεωγραφικής ανάπτυξης των μέσων.

Στο δεύτερο, θα έπρεπε να εξεταστεί εάν η ελληνική πυροβολαρχία θα μπορούσε να συνεχίσει να προστατεύει σαουδαραβικές εγκαταστάσεις ενώ το Βασίλειο διαθέτει δικές του στρατιωτικές δυνάμεις για την εκπλήρωση των υποχρεώσεών του προς την Τουρκία.

Αυτό το ενδεχόμενο δεν ισοδυναμεί με ελληνική στρατιωτική συνδρομή στην Άγκυρα. Μπορεί, ωστόσο, να αποκτήσει πολιτική σημασία, εφόσον η ελληνική παρουσία συμβάλλει στη διατήρηση της σαουδαραβικής αμυντικής διαθεσιμότητας.

Η διάκριση είναι κρίσιμη.

Δεν υπάρχει δημοσιοποιημένο στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι ελληνικοί Patriot μπορούν να τεθούν αυτομάτως στη διάθεση της Τουρκίας. Υπάρχει, όμως, ένα νέο περιβάλλον αμυντικών δεσμεύσεων που η Αθήνα οφείλει να αξιολογήσει.

Τι θα συμβεί σε μια ελληνοτουρκική κρίση;

Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ευαίσθητη γεωπολιτική πτυχή του ζητήματος.

Ας εξετάσουμε ένα υποθετικό σενάριο σοβαρής στρατιωτικής κρίσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Η Άγκυρα έχει πλέον υπογράψει συμφωνία συλλογικής άμυνας με το Ριάντ και το Ισλαμαμπάντ.

Η ενεργοποίηση αυτής της συμφωνίας δεν θα ήταν αυτοματοποιημένη σε κάθε ελληνοτουρκική ένταση. Θα εξαρτιόταν από τις συγκεκριμένες συνθήκες, τον χαρακτηρισμό των γεγονότων και τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Τι θα συνέβαινε όμως εάν η Τουρκία ισχυριζόταν ότι δέχεται εξωτερική ένοπλη επίθεση και ζητούσε συνδρομή από τη Σαουδική Αραβία;

Ποια στάση θα υιοθετούσε το Ριάντ;

Θα μπορούσε η Σαουδική Αραβία να επικαλεστεί τις συμβατικές της υποχρεώσεις απέναντι στην Άγκυρα;

Και πώς θα αντιμετώπιζε η ελληνική κυβέρνηση την παραμονή μιας ελληνικής πυροβολαρχίας σε χώρα που ενδεχομένως θα εξέταζε την παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς την Τουρκία;

Δεν υπάρχουν δημόσια στοιχεία που να επιτρέπουν ασφαλή πρόβλεψη για τις αποφάσεις του Ριάντ σε ένα τέτοιο σενάριο.

Το γεγονός όμως ότι η ίδια η Τουρκία έχει ενταχθεί σε συμφωνία συλλογικής άμυνας με τη Σαουδική Αραβία καθιστά αναγκαία την επανεξέταση των ελληνικών επιχειρησιακών και πολιτικών παραδοχών.

Και αυτή η επανεξέταση πρέπει να γίνει πριν από την κρίση, όχι όταν η κρίση θα έχει ήδη εκδηλωθεί.

Η αξία της ελληνικής αεράμυνας και η απουσία δημόσιου απολογισμού

Υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά που δεν μπορεί να παραγνωριστεί.

Μια ελληνική πυροβολαρχία Patriot βρίσκεται εκτός ελληνικής επικράτειας επί πέντε χρόνια.

Αυτό σημαίνει δέσμευση προσωπικού, υλικού, υποδομών υποστήριξης και επιχειρησιακών δυνατοτήτων για μια αποστολή στο εξωτερικό.

Η αποστολή έχει αναμφισβήτητα προσφέρει επιχειρησιακή εμπειρία σε ελληνικά στελέχη, σε συνθήκες πραγματικών απειλών.

Η εμπειρία αυτή έχει αξία, ιδιαίτερα για προσωπικό που καλείται να λειτουργήσει προηγμένα αντιαεροπορικά συστήματα σε περιβάλλον υψηλής έντασης.

Αλλά η επιχειρησιακή εμπειρία δεν αποτελεί λευκή επιταγή για παραμονή χωρίς σαφή και δημόσια αιτιολόγηση της διάρκειας και των οφελών.

Η κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάσει, στον βαθμό που δεν θίγεται η εθνική ασφάλεια, ποια είναι τα οικονομικά, τεχνικά και στρατηγικά ανταλλάγματα της ελληνικής συμμετοχής.

Υπάρχει πρόγραμμα αναβάθμισης ή ενίσχυσης της ελληνικής αεράμυνας που συνδέεται με τη συγκεκριμένη συνεργασία;

Έχουν εξασφαλιστεί ανταλλακτικά, αναπλήρωση βλημάτων ή άλλες μορφές τεχνικής υποστήριξης;

Πώς αποτιμάται η δέσμευση μιας πυροβολαρχίας σε σχέση με τις ανάγκες της ελληνικής αεράμυνας;

Και ποιο είναι το ανώτατο χρονικό όριο της συγκεκριμένης αποστολής;

Η προστασία σαουδαραβικών εγκαταστάσεων μπορεί να εξυπηρετεί και ελληνικά συμφέροντα. Αυτό πρέπει να τεκμηριώνεται με συγκεκριμένα δεδομένα, όχι απλώς να θεωρείται αυτονόητο.

Η διπλωματία των ευχαριστιών δεν αρκεί

Στις 15 Οκτωβρίου 2026, κατά την επίσκεψη του Νίκου Δένδια στη Σαουδική Αραβία, ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν εξέφρασε τις ευχαριστίες του για τη συνεισφορά της ελληνικής πυροβολαρχίας στην άμυνα του Βασιλείου.

Οι ευχαριστίες αποτελούν αναγνώριση της ελληνικής συνεισφοράς.

Δεν αποτελούν, όμως, από μόνες τους απόδειξη στρατηγικής ανταποδοτικότητας.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες η ελληνική πολιτική ηγεσία πραγματοποίησε σημαντικές επαφές με το Ριάντ, ενώ η Σαουδική Αραβία είχε ήδη υπογράψει την τριμερή συμφωνία με την Τουρκία και το Πακιστάν.

Η Αθήνα ασφαλώς γνωρίζει τη συμφωνία.

Το ερώτημα είναι εάν έχει εξετάσει τις μακροπρόθεσμες συνέπειές της για την ελληνική στρατιωτική παρουσία.

Και εάν έχει ζητήσει συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις ότι τα ελληνικά μέσα δεν πρόκειται να ενταχθούν σε καμία αποστολή, άμεση ή έμμεση, αντίθετη προς τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Η Σαουδική Αραβία ενεργεί με βάση τις δικές της στρατηγικές επιλογές. Δεν έχει δεσμευτεί να περιορίσει τις στρατιωτικές της συνεργασίες εξαιτίας της ελληνικής παρουσίας.

Επομένως, η ευθύνη για τον καθορισμό των ελληνικών όρων συμμετοχής ανήκει αποκλειστικά στην Αθήνα.

Τα ερωτήματα που οφείλει να απαντήσει η κυβέρνηση

Η σημερινή σύσκεψη στο Ριάντ αποτελεί ευκαιρία όχι μόνο για την προώθηση των 19 διμερών πρωτοβουλιών, αλλά και για αποσαφήνιση των ορίων της ελληνικής στρατιωτικής συμμετοχής.

Συγκεκριμένα, απαιτούνται απαντήσεις στα ακόλουθα:

1. Έχει αξιολογήσει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας τη συμφωνία συλλογικής άμυνας Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν ως προς τις πιθανές συνέπειές της για την αποστολή ΕΛΔΥΣΑ;
2. Υπάρχει ρητή και δεσμευτική πρόβλεψη που αποκλείει τη χρησιμοποίηση της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot για αποστολές συνδεόμενες με στρατιωτική συνδρομή προς τρίτο κράτος χωρίς προηγούμενη ελληνική έγκριση;
3. Ποιος ασκεί τον επιχειρησιακό έλεγχο της πυροβολαρχίας και ποιος έχει την τελική αρμοδιότητα έγκρισης εμπλοκής;
4. Έχουν τεθεί από την Αθήνα πρόσθετοι περιορισμοί μετά την υπογραφή της νέας τριμερούς συμφωνίας;
5. Σε περίπτωση ελληνοτουρκικής στρατιωτικής κρίσης, ποιες εγγυήσεις υπάρχουν για την ασφάλεια, την επιχειρησιακή ανεξαρτησία και τη δυνατότητα αποχώρησης της ΕΛΔΥΣΑ;
6. Τι συγκεκριμένα έχει εξασφαλίσει η Ελλάδα από την πολυετή παραμονή της πυροβολαρχίας στη Σαουδική Αραβία και ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα της νέας παράτασης;

Τα ερωτήματα αυτά δεν υποκαθιστούν στρατιωτικές εκτιμήσεις ούτε συνεπάγονται ότι υφίσταται ήδη ανεπιθύμητη εμπλοκή των ελληνικών συστημάτων.

Αποτελούν όμως ουσιαστικά ζητήματα κοινοβουλευτικού ελέγχου και δημόσιας λογοδοσίας.

Το γεωπολιτικό παράδοξο της Αθήνας

Η Σαουδική Αραβία δεν κρύβει ότι επιδιώκει να ενισχύσει την αμυντική της ασφάλεια μέσα από διαφορετικές συνεργασίες.

Η Ελλάδα της προσφέρει ένα επιχειρησιακό αντιαεροπορικό σύστημα και προσωπικό με υψηλή εκπαίδευση.

Η Τουρκία προσφέρει πρόσβαση στην αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία της, στρατιωτική τεχνογνωσία και συμμετοχή σε ένα νέο πλαίσιο συλλογικής άμυνας.

Το Πακιστάν ενισχύει την τριμερή συνεργασία με το δικό του στρατιωτικό βάρος και τις αμυντικές του δυνατότητες.

Το Ριάντ δεν είναι αναγκασμένο να επιλέξει αποκλειστικά έναν από αυτούς τους εταίρους.

Η Αθήνα, όμως, είναι υποχρεωμένη να γνωρίζει μέχρι ποιο σημείο η δική της στρατιωτική συνεισφορά παραμένει συμβατή με τους εθνικούς της στόχους.

Η ύπαρξη της τουρκοσαουδαραβικής συμφωνίας δεν αποδεικνύει ότι οι ελληνικοί Patriot προστατεύουν την Τουρκία.

Αποδεικνύει ότι η Ελλάδα καλείται πλέον να λειτουργήσει μέσα σε ένα διαφορετικό γεωπολιτικό περιβάλλον από εκείνο στο οποίο αποφασίστηκε η αρχική ανάπτυξη της πυροβολαρχίας το 2021.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία, όταν η Σαουδική Αραβία αναλαμβάνει υποχρεώσεις συλλογικής άμυνας απέναντι στην Τουρκία, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να έχει ήδη διασφαλίσει ότι κανένα ελληνικό οπλικό σύστημα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, χωρίς ελληνική απόφαση, για την εκπλήρωση αυτών των υποχρεώσεων.

Διότι στην εξωτερική πολιτική οι συμμαχίες αλλάζουν, τα συμφέροντα μεταβάλλονται και οι στρατιωτικές συμφωνίες αποκτούν την πραγματική τους σημασία όταν εκδηλώνεται μια κρίση.

Η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να απολογηθεί επειδή η Σαουδική Αραβία συνεργάζεται με την Τουρκία.

Χρειάζεται, όμως, να εξηγήσει εάν έχει προβλέψει τι θα κάνει η Ελλάδα όταν τα συμφέροντα των δύο χωρών πάψουν να συμπίπτουν.

Και κυρίως να απαντήσει στο ερώτημα που πλέον δεν μπορεί να παρακάμπτεται:

Έχει η Αθήνα εξασφαλίσει ότι οι ελληνικοί Patriot θα παραμείνουν αποκλειστικά στην υπηρεσία της συμφωνημένης αποστολής τους ή αφήνει ανοιχτές ασάφειες σε ένα περιβάλλον όπου η Σαουδική Αραβία έχει αναλάβει στρατιωτικές υποχρεώσεις και απέναντι στην Άγκυρα;

Αυτή είναι η απάντηση που έχει σημασία για την ελληνική εθνική ασφάλεια. Όχι οι επόμενες διπλωματικές φωτογραφίες από το Ριάντ.