Μια από τις πιο τραγικές σελίδες στην ιστορία της Πολεμικής Αεροπορίας γράφτηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 8 Ιουλίου 1977 στην Καλαμάτα. Ένας έμπειρος χειριστής, διοικητής εκπαιδευτικής μοίρας, κατάφερε να σώσει ανθρώπινες ζωές εγκαταλείποντας το αεροσκάφος του. Όμως η τελευταία του ελπίδα, ήταν το αλεξίπτωτο του, που δεν λειτούργησε ποτέ.

Ένας έμπειρος εκπαιδευτής

Ο Αντισμήναρχος (Ι) Θεόδωρος Νησιωτάκης γεννήθηκε το 1937 στο Πάνορμο Μυλοποτάμου Ρεθύμνου. Εισήχθη στη Σχολή Αεροπορίας τον Οκτώβριο του 1957 και αποφοίτησε το 1960 ως Ανθυποσμηναγός.

Μέσα σε δεκαεπτά χρόνια υπηρεσίας είχε εξελιχθεί σε έναν από τους πλέον έμπειρους εκπαιδευτές της Πολεμικής Αεροπορίας. Το καλοκαίρι του 1977 υπηρετούσε ως Διοικητής της 362 Μοίρας Προκεχωρημένης Εκπαίδευσης στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος, στην Καλαμάτα, έχοντας την ευθύνη της εκπαίδευσης των νέων Ικάρων στα αεριωθούμενα εκπαιδευτικά αεροσκάφη T-2E Buckeye.

Το T-2E Buckeye

Το North American/Rockwell T-2E Buckeye είχε αρχίσει να παραλαμβάνεται από την Πολεμική Αεροπορία λίγα χρόνια πριν και αποτελούσε τότε το πιο σύγχρονο προκεχωρημένο εκπαιδευτικό αεροσκάφος της χώρας.

Με δύο κινητήρες, διθέσια διάταξη και δυνατότητα εκπαίδευσης σε υψηλές ταχύτητες, προετοίμαζε τους νέους χειριστές για τη μετάβασή τους στα μαχητικά αεροσκάφη.

Το συγκεκριμένο αεροσκάφος που χάθηκε στις 8 Ιουλίου 1977 έφερε Bureau Number (BuNo) 160073, αριθμός που αντιστοιχεί ουσιαστικά στον σειριακό αριθμό του αεροσκάφους.

Η ημέρα που άλλαξε τα πάντα

Η Παρασκευή 8 Ιουλίου ξεκίνησε όπως κάθε άλλη ημέρα επιχειρησιακής εκπαίδευσης στην 120 ΠΕΑ.

Ο Αντισμήναρχος Νησιωτάκης επρόκειτο να πραγματοποιήσει διατεταγμένη δοκιμαστική πτήση. Τέτοιες αποστολές εκτελούνταν είτε μετά από εργασίες συντήρησης είτε για τον έλεγχο της πτητικής κατάστασης ενός αεροσκάφους.

Λίγη ώρα μετά την απογείωση παρουσιάστηκε σοβαρή μηχανική βλάβη.

Παρότι οι ακριβείς λεπτομέρειες της βλάβης δεν έχουν δημοσιοποιηθεί ποτέ, είναι γνωστό ότι ο έμπειρος χειριστής προσπάθησε να κρατήσει το αεροσκάφος υπό έλεγχο όσο περισσότερο μπορούσε.

Οι μαρτυρίες και τα δημοσιεύματα της εποχής αναφέρουν ότι παρέμεινε πάνω από τον χώρο του αεροδρομίου, αποφεύγοντας κατοικημένες περιοχές.

Όταν πλέον έγινε σαφές ότι το T-2E δεν μπορούσε να σωθεί, πήρε τη δυσκολότερη απόφαση που μπορεί να πάρει ένας χειριστής της ΠΑ:

Εγκατέλειψε το αεροσκάφος.

Ήταν η μοναδική πιθανότητα επιβίωσης.

Δυστυχώς όμως, αμέσως μετά την εκτίναξη συνέβη το αδιανόητο.

Το αλεξίπτωτο δεν άνοιξε.

Ο Αντισμήναρχος κατέπεσε στην περιοχή «Ζιγκιρέικα», εντός του αεροδρομίου της Καλαμάτας, χάνοντας ακαριαία τη ζωή του.

Η ανακοίνωση

Οι πρώτες πληροφορίες μεταδόθηκαν μέσα σε λίγες ώρες.

Οι εφημερίδες της επόμενης ημέρας ανέφεραν ότι εκπαιδευτικό αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας κατέπεσε στην περιοχή του αεροδρομίου Καλαμάτας κατά τη διάρκεια δοκιμαστικής πτήσης, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο χειριστής του, Αντισμήναρχος Θεόδωρος Νησιωτάκης.

Το τοπικό «Θάρρος» αφιέρωσε πρωτοσέλιδο στο δυστύχημα, περιγράφοντας την πτώση του αεροσκάφους και τον θάνατο του διοικητή της Μοίρας.

Γιατί δεν άνοιξε το αλεξίπτωτο;

Είναι το ερώτημα που παραμένει μέχρι σήμερα.

Η επίσημη έκθεση διερεύνησης δεν έχει δημοσιοποιηθεί.

Έτσι, δεν είναι δυνατόν να ειπωθεί με βεβαιότητα αν:

• υπήρξε αστοχία του συστήματος εκτίναξης,
• δυσλειτουργία του ίδιου του αλεξιπτώτου,
• ή κάποιος άλλος τεχνικός παράγοντας.

Το μόνο επιβεβαιωμένο στοιχείο είναι ότι ο χειριστής εγκατέλειψε επιτυχώς το αεροσκάφος, όμως το αλεξίπτωτο δεν αναπτύχθηκε.

Ένα δυστύχημα που σημάδεψε την Καλαμάτα

Η απώλειά του ήταν το πρώτο θανατηφόρο δυστύχημα με T-2 στην Καλαμάτα.

Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και άλλα δυστυχήματα με Buckeye, γεγονός που έκανε το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό αεροσκάφος να συνδεθεί με ορισμένες από τις πιο δύσκολες στιγμές της 120 ΠΕΑ.

Παρά τα ατυχήματα, το T-2E συνέχισε να εκπαιδεύει χιλιάδες Έλληνες χειριστές για σχεδόν πέντε δεκαετίες.