28 Ιουλίου 1983 – Η τελευταία πτήση του Ίκαρου Διονυσίου Παναγόπουλου

Το εκπαιδευτικό δυστύχημα του T-2E Buckeye που βύθισε στο πένθος την Ελλάδα

Ένα συνηθισμένο εκπαιδευτικό μεσημέρι

Μια συνηθισμένη Πέμπτη στις 28 Ιουλίου του 1983 ξεκίνησε στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσεως Αέρος της Καλαμάτας.

Οι πτήσεις της 362 Μοίρας Προκεχωρημένης Εκπαιδεύσεως πραγματοποιούνταν με τα δικινητήρια εκπαιδευτικά  T-2E Buckeye, το τελευταίο στάδιο πριν από τη μετάβαση των Ικάρων στα μαχητικά αεροσκάφη.

Ανάμεσα στους εκπαιδευόμενους βρισκόταν ο Ίκαρος Διονύσιος Παναγόπουλος, γεννημένος το 1962, ο οποίος είχε εισαχθεί στη Σχολή Ικάρων το 1980 ως μέλος της 56ης Σειράς.

Μια σημαντική διευκρίνιση

Το T-2E Buckeye είναι διθέσιο εκπαιδευτικό αεροσκάφος.

Ωστόσο, όλες οι διαθέσιμες ιστορικές πηγές συμφωνούν σε ένα κρίσιμο σημείο:

Την ημέρα του δυστυχήματος ο Διονύσιος Παναγόπουλος πετούσε μόνος του “SOLO”.

Δεν υπάρχει καμία αναφορά σε εκπαιδευτή ή δεύτερο επιβαίνοντα, ούτε καταγράφεται επιζών. Όλες οι πηγές κάνουν λόγο για έναν μόνο χειριστή και μία μόνο απώλεια.

Αυτό σημαίνει ότι η συγκεκριμένη έξοδος ήταν solo εκπαιδευτική πτήση, κάτι που προβλεπόταν αφού ο Ίκαρος είχε ολοκληρώσει το απαιτούμενο στάδιο εκπαίδευσης με εκπαιδευτή.

Η μοιραία έξοδος

Η αποστολή αφορούσε την άσκηση Μ-3, γνωστή ως touch-and-go, κατά την οποία ο εκπαιδευόμενος πραγματοποιεί διαδοχικές προσεγγίσεις, επαφή με τον διάδρομο και άμεση επαναπογείωση.

Κατά τη διάρκεια της άσκησης, το T-2E κατέπεσε στον Μεσσηνιακό Κόλπο, νοτιοδυτικά του αεροδρομίου της Καλαμάτας, στην περιοχή της Μπούκας.

Μέχρι σήμερα δεν έχει δημοσιοποιηθεί επίσημο πόρισμα της Επιτροπής Διερεύνησης.

Οι δημόσιες πηγές αναφέρουν μόνο ότι το αεροσκάφος κατέπεσε «από άγνωστη αιτία».

Δεν πρόλαβε να εγκαταλείψει

Ο χειριστής δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει το εκτινασσόμενο κάθισμα.

Το T-2E βυθίστηκε στη θάλασσα, ενώ ακολούθησε μεγάλη επιχείρηση έρευνας και εντοπισμού.

Οι έρευνες διήρκεσαν αρκετές ημέρες και συμμετείχαν ειδικά εκπαιδευμένοι δύτες από την Αθήνα, μέχρι να εντοπιστούν τόσο το αεροσκάφος όσο και η σορός του άτυχου Ικάρου.

Ποιο ήταν το αεροσκάφος;

Το T-2E Buckeye αποτελούσε τότε το πιο σύγχρονο προκεχωρημένο εκπαιδευτικό αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας.

Διέθετε δύο κινητήρες General Electric J85, δύο εκτινασσόμενα καθίσματα και χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για την εκπαίδευση των μελλοντικών χειριστών μαχητικών.

Το Serial Number – μια ιστορική ασυμφωνία

Κατά την έρευνα προέκυψε μια ενδιαφέρουσα αντίφαση.

Όπως αναπαράγεται σε μεταγενέστερες ιστορικές δημοσιεύσεις, αναφέρει ότι το αεροσκάφος του δυστυχήματος ήταν το:

T-2E Buckeye BuNo 160093.

Αντίθετα, η βάση δεδομένων του Aviation Safety Network και άλλες καταγραφές ατυχημάτων αναφέρουν ως εμπλεκόμενο αεροσκάφος το:

BuNo 160094.

Δευτεροετής ή Τριτοετής;

Παρόμοια ασυμφωνία υπάρχει και ως προς το έτος φοίτησης.

Ο επίσημος κατάλογος πεσόντων του ΠΑ.Σ.Ο.Ι.ΠΑ. τον αναφέρει ως Δευτεροετή Ίκαρο.

Αντίθετα, το αρχείο της εφημερίδας Θάρρος, τον καταγράφη ως Τριτοετή Ίκαρο.

Η θυσία ενός νέου Ίκαρου

Ο Διονύσιος Παναγόπουλος δεν πρόλαβε να αποφοιτήσει από τη Σχολή Ικάρων ούτε να φορέσει τα διακριτικά του Ανθυποσμηναγού.

Έχασε τη ζωή του κατά την εκτέλεση της αποστολής του, σε μία solo εκπαιδευτική πτήση, υπηρετώντας τα ιδανικά της Πολεμικής Αεροπορίας.

Το όνομά του παραμένει καταγεγραμμένο στο Πάνθεον των Πεσόντων Αεροπόρων και η θυσία του υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε εκπαιδευτική έξοδο κρύβεται η αφοσίωση, η ευθύνη και ο κίνδυνος που συνοδεύουν το λειτούργημα του στρατιωτικού χειριστή.